انتخاب کامیون باید از نوع بار و مسیر شروع شود، نه از برند. وزن مجاز، آرایش محورها، نسبت دیفرانسیل، نوع اتاق و دسترسی خدمات مستقیماً روی درآمد و هزینه اثر دارد.
کامیونت
برای توزیع شهری و بینشهری سبک استفاده میشود. شعاع گردش و مصرف مناسب دارد، اما اضافهبار عمر شاسی، ترمز و دیفرانسیل را کم میکند.
کامیون باری تک و جفت
مدل تک معمولاً یک محور محرک عقب و مدل جفت دو محور عقب دارد. انتخاب به وزن بار، مسیر و مقررات بستگی دارد. اتاق باری، مسقف، یخچالی یا تانکر باید با شاسی و توزیع وزن هماهنگ باشد.
کمپرسی
برای مصالح و معدن به شاسی، اکسل، گیربکس، PTO، جک و زاویه تخلیه مناسب نیاز دارد. تبدیل غیراصولی کشنده یا باری به کمپرسی میتواند تعادل و ایمنی را مختل کند.
کشنده
برای حمل نیمهتریلر استفاده میشود. توان موتور مهم است، اما گشتاور، ضرایب گیربکس و دیفرانسیل، Retarder، وزن ناخالص مجاز و سازگاری صفحه پنجم اهمیت بیشتری دارد.
کامیونهای کارگاهی و معدنی
دامپتراک صلب یا مفصلی برای معدن ساخته شده و معمولاً مجوز تردد جادهای ندارد. مقایسه آن با کمپرسی جادهای باید براساس تن بر ساعت و شرایط مسیر انجام شود.
